Historia
Lourdes
1858
11 lutego 1858 roku Bernadetta Soubirous, czternastoletnia córka ubogiego młynarza, zbierała chrust przy grocie Massabielle pod Lourdes, we francuskich Pirenejach. Ujrzała młodą Panią w białej sukni, przepasaną niebieską wstęgą, z żółtą różą na każdej stopie i różańcem na ramieniu. Bernadetta wyjęła swój różaniec i zaczęła się modlić. Od lutego do lipca opowiadała o osiemnastu objawieniach.
Bernadetta wspominała, że Pani przesuwała paciorki w palcach, gdy dziewczynka się modliła, a na głos przyłączała się tylko do Chwała Ojcu. 25 marca, zapytana o imię, odpowiedziała w miejscowym dialekcie: „Que soy era Immaculada Councepciou”, „Jestem Niepokalane Poczęcie”, cztery lata po tym, jak Pius IX ogłosił ten dogmat. Biskup Tarbes uznał objawienia w 1862 roku. Bernadetta wstąpiła do zakonu w Nevers i została kanonizowana w 1933 roku.
Lourdes stało się jednym z największych miejsc pielgrzymkowych świata. Nad grotą wznoszą się trzy kościoły, jeden nad drugim; najniższy, neobizantyjska Bazylika Różańcowa, powstał w latach 1883–1889 i został konsekrowany w 1901 roku. Jego piętnaście bocznych kaplic, po jednej na każdą z tradycyjnych tajemnic, ozdobiono mozaikami. Co wieczór od wiosny do jesieni pielgrzymi zbierają się na procesję ze świecami, odmawiając różaniec w wielu językach.