Początki
Błogosławiony Alan de la Roche i bractwa różańcowe
XV wiek
Alan de la Roche (Alanus de Rupe, ok. 1428–1475) był bretońskim dominikaninem, kaznodzieją i teologiem, który nauczał w Paryżu, Lille, Douai, Gandawie i Rostocku. Poświęcił życie odnowieniu „Psałterza Najświętszej Maryi Panny”, złożonego ze 150 Zdrowaś Maryjo. Tradycyjnie nazywa się go błogosławionym, choć nigdy nie został formalnie beatyfikowany. Jego pisma, wydane po śmierci, ilustrowano drzeworytami, takimi jak ten z niemieckiego wydania z 1492 roku.
Około 1470 roku Alan założył w Douai Bractwo Psałterza Maryi Panny, którego członkowie przyrzekali regularnie odmawiać psałterz i uczestniczyć we wzajemnych modlitwach. W 1475 roku jego współbrat, dominikanin Jakob Sprenger, założył w Kolonii Bractwo Różańcowe. Rozszerzało się ono w zdumiewającym tempie i wkrótce liczyło wiele tysięcy członków, bogatych i ubogich. Przynależność nic nie kosztowała: jedynym zobowiązaniem była modlitwa, ofiarowana za żywych i zmarłych.
Nabożeństwo różańcowe szybko zakorzeniło się daleko od Flandrii i Nadrenii. W 1506 roku Albrecht Dürer namalował w Wenecji „Święto różańcowe” dla kościoła niemieckich kupców San Bartolomeo. Najświętsza Maryja Panna, Dzieciątko i święty Dominik wieńczą różanymi wiankami klęczącego papieża, cesarza i wiernych: to obraz całego Kościoła zjednoczonego w jednej modlitwie. Dzieło znajduje się dziś w Galerii Narodowej w Pradze.