Ciekawostki
Różaniec w codziennym życiu i w sztuce
Późne średniowiecze
Pod koniec XV wieku różańce były wszędzie. Mężczyźni i kobiety zawieszali je u pasa lub owijali wokół nadgarstka, a portretowani trzymali je w dłoniach na znak pobożności, jak na portrecie młodego mężczyzny pędzla Hansa Baldunga z 1509 roku. Testamenty i inwentarze wymieniają paciorki z korala, bursztynu, gagatu i srebra, a w Paryżu i Londynie całe cechy „paternosterników” nie wyrabiały niczego innego.
Niektóre różańce były małymi dziełami sztuki. Zamożni właściciele zamawiali rzeźbione paciorki końcowe, zawieszane na końcu sznura. Ten, wykonany w północnej Europie około 1500–1525 roku, ukazuje z jednej strony parę młodych kochanków, a z drugiej śmierć: ciche przypomnienie, gdy palce przesuwały się z paciorka na paciorek, że piękno przemija, a wieczność trwa.